WARK MCKENZIE - ΕΝΑ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΩΝ ΧΑΚΕΡ

Piko Apiko

Μεταφραστής
Το "Μανιφέστο των χάκερ" ορίζει επιδέξια τη "φορτισμένη" περιοχή ανάμεσα στα διαρκώς πιο πιεστικά αιτήματα των φαρμακευτικών βιομηχανιών και των εταιριών που δραστηριοποιούνται στον χώρο των ΜΜΕ για την προστασία των ευρεσιτεχνιών και των πνευματικών δικαιωμάτων τους, και στη διάχυτη λαϊκή κουλτούρα του μοιράσματος της πληροφορίας και της πειρατείας. Αυτό το περιμάχητο έδαφος, η σφαίρα της αποκαλούμενης "πνευματικής ιδιοκτησίας", προκαλεί ένα τελείως νέο είδος ταξικής πάλης, που φέρνει αντιμέτωπους τους δημιουργούς της πληροφορίας -την τάξη των χάκερ, που απαρτίζουν ερευνητές και συγγραφείς, καλλιτέχνες και βιολόγοι, χημικοί και μουσικοί, φιλόσοφοι και προγραμματιστές- με μια τάξη ιδιοκτητών οι οποίοι θέλουν να μονοπωλήσουν ό,τι ο χάκερ παράγει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πηγή: https://www.politeianet.gr/books/9789607909732-wark-mckenzie-scripta-ena-manifesto-ton-chaker-200144


(Mckenzie Wark, Ένα μανιφέστο των χάκερ)


Εκεί που το εκπαιδευτικό σύστημα σκοτώνει οποιαδήποτε επιθυμία για γνώση, αλλοτριώνει τα μυαλά και αλέθει τη δημιουργικότητα των μαθητευόμενών του, ενώ ταυτόχρονα συνδέεται όλο και περισσότερο, όλο και πιο αποκλειστικά με την αυριανή εργασία τους, δημιούργησαν, συνειδητά ή όχι δεν έχει σημασία, μια νέα διαδικασία. Η οποία, σαν άξονές της δεν είχε καταναγκασμούς, πειθαρχήσεις και διακρίσεις του παλιού εκπαιδευτικού[v], αλλά είχε τη συνεργασία, το κοινό ενδιαφέρον για γνώση, τη λογική του μοιράσματος και τη δημιουργία και στήριξη κοινοτήτων. Ηλεκτρονικών και διαδικτυακών, ως επί το πλείστον, κοινοτήτων, με τα όποια θετικά και αρνητικά μπορεί να υπάρχουν σ’ αυτό. Οι χάκερ μαθαίνουν όσα χρειάζονται έξω από οποιαδήποτε επίσημη διαδικασία εκπαίδευσης, μαθαίνουν από το διαδίκτυο, δηλαδή ο ένας απ’ τον άλλο. Και μαθαίνουν παίζοντας, δοκιμάζοντας και ανταλλάσσοντας. Με κίνητρο πάντα την προσωπική τους επιθυμία, την περιέργεια και την ανάγκη για γνώση[vi].

Τη στιγμή που το εκπαιδευτικό σύστημα καταρρέει, ένα γνωσιολογικό κίνημα, το οποίο θέλει να ορίζει τι θα μαθαίνει και με ποιους όρους, μπορεί να αναγνωρίσει σαν ένα πετυχημένο παράδειγμα τους τρόπους που λειτουργούν αυτές οι κοινότητες. Το ενδιαφέρον με το χάκινγκ είναι το πώς βρίσκει ή φτιάχνει κανείς το δρόμο που θέλει, μέσα στην κυριαρχία της μηχανής. Σίγουρα από μόνο του δε φτάνει για να γίνει ριζοσπαστικό, αλλά αυτή η διαδικασία έχει αξία όχι μόνο για το κομμάτι της εκπαίδευσης που αναφέραμε, αλλά και γιατί γεννάει νέους τρόπους παρέμβασης και κίνησης μέσα στα διάφορα δίκτυα, και νέες φιγούρες χρηστών, που δεν μπορούμε να φανταστούμε πώς θα εξελιχθούν.

Μπορούμε ειδικά στη φάση της αλλαγής που βρισκόμαστε, να διαβάσουμε κάποια από τα ποιοτικά χαρακτηριστικά τους, όπως για παράδειγμα αυτά που αφορούν στην επικοινωνία μέσω της μηχανής, στην αξία ή όχι της φυσικής παρουσίας ή στη νέα έννοια του «σχετίζεσθαι» κλπ., αλλά δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την πολυπλοκότητα με την οποία μεταβάλλονται αυτά τα χαρακτηριστικά. Από αυτήν την άποψη, έχει μια αξία να εξετάζουμε που χωράνε τέτοιοι τρόποι στο δικό μας πεδίο δράσης αλλά και πού αξίζει να δημιουργούμε γέφυρες αλληλεπίδρασης με τους «αυτόχθονες» του νέου παραδείγματος.
 
Μπλουζα Κάτω μέρος