Μύθοι, ιστορίες κ.α απ' όλον τον κόσμο.....

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
Σ' αυτό το, νέο, θέμα θα παραθέσω μύθους και ιστορίες απ' όλον τον κόσμο.
Μεταφορικές είναι αρκετές οι ιστορίες, ο εσωτερισμός είναι μια μεταφορά, δεν είναι κυριολεκτικός, δεν θα μπορούσε να ήταν και να είναι.
Κάτι σαν το δελφικό χρησμό "Ήξεις, αφήξεις ου εν πολέμω θνήξεις". Η ερμηνεία, και η ασφάλεια του μαντείου των Δελφών, στο που θα μπει το κόμμα, πριν ή μετά το ...ου....!
Έτσι και η μεταφορική σημασία των μύθων....σκοπός τους είναι να διαιωνίζονται, να τους μαθαίνουν πολλοί αλλά να τους καταλαβαίνουν λίγοι κάθε φορά.
Αυτοί οι λίγοι θα ωθήσουν άλλους λιγότερους. Στην ουσία όμως σκοπός είναι να τους καταλάβει ένας, έστω ένας. Μπορείτε να φανταστείτε την δύναμη του ενός που θα καταλάβει που εκθετικά θα μπορούσε να οδηγήσει.
Δεν θα μπορούσα, λοιπόν, να γράψω μια εισαγωγή χωρίς μεταφορά, καθώς οι μύθοι, οι ιστορίες, παροιμίες κ.α του κόσμου μπορεί να είναι για όλους αλλά δεν γίνονται...."κτήμα" όλων.

Έτσι σύμφωνα με τα παραπάνω έχουμε το :

- Σπεύδε βραδέως και το
- Το γοργόν και χάριν έχει

Κανείς δεν θα σου μάθει πότε το ένα και πότε το άλλο......
Σ' εσένα αφήνεται, εσύ έχεις την αποκλειστική ευθύνη της σωστής χρήσης σύμφωνα με την περίπτωση/περίσταση. Αυτά υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν σε όλες τις γλώσσες και για όλους τους ανθρώπους.

Μένοντας πάντα στην εισαγωγή θα ξεκινήσω με την πρώτη ιστορία, η οποία μαζί με τις άλλες και τα άλλα, που θα ακολουθήσουν, θα βοηθήσουν στην καλύτερη, τουλάχιστον, ανάγνωση! Θα έχουμε εισαγωγή και κυρίως θέμα, τον επίλογο θα τον αφήσω σ' εσάς........

Εισαγωγή

Είπε ο Ρουμί (σουφισμός)
"Όταν κυλήσει ο χρόνος, όταν δε θα υπάρχουμε πια, τότε θα δούμε αν μας θυμούνται ακόμα. Οι παλιοί νόμοι είναι πάντα και οι πιο δυνατοί. Να έχετε εμπιστοσύνη. Έχετε ακούσει πολλές ιστορίες που αρχίζουν με την φράση «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα λιοντάρι». Έχετε ακούσει πολλές ιστορίες που αρχίζουν με τη φράση «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα τσακάλι?»>"



Πολλοί έχουν δει την πτώση μου κανείς δεν παρακολούθησε την άνοδό μου........Ελαφρώς παραφρασμένο από τον Ρουμί
 
Τελευταία επεξεργασία:

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
Θα παρεκκλίνω λίγο από την εισαγωγή καθώς δεν θέλω να δημιουργώ ψεύτικες ....ελπίδες πως κατέχω κάποιο μυστικό, και σε φανερή θέα μάλιστα, το οποίο θα αποκαλύψω στο τέλος. Απλά για το τέλος κρύβω την πηγή των ιστοριών.
Είμαστε πια σκεπτικοί, τουλάχιστον, απέναντι σε ανθρώπους οι οποίοι διατυμπανίζουν πως κατέχουν μυστικά και θα τ' αποκαλύψουν στο τέλος ή σε λίγους. Αν κατέχεις μυστικό δεν το βροντοφωνάζεις, και δεν το λες σε κανέναν......

Όπως λέει και το γνωστό....

"Πως μπορούν 3 άνθρωποι να κρατήσουν ένα μυστικό?...... Αν οι 2 είναι νεκροί...!!"

Έχω την δική μου αλήθεια, τον δικό μου τρόπο να βλέπω και να ερμηνεύω τα πράγματα, όπως ο καθένας μας. Όταν αρκετές απ' αυτές τις αλήθειες συμπίπτουν δημιουργούμε κύκλους, στενές παρέες, όταν συμπίπτουν μερικές γνωστούς και όταν δεν συμπίπτουν .....ο καθένας κάνει ότι νομίζει. *

Έτσι θα παρεκκλίνω από την εισαγωγή και θα παραθέσω την παρακάτω ιστορία:

"Ένας ρακένδυτος ερημίτης, με τα πόδια ματωμένα από τα βράχια και τα αγκάθια, το κεφάλι καζάνι από τον ήλιο, έτρεχε αδιάκοπα πάνω στην άμμο και φώναζε - ενώ τα λόγια αντηχούσαν πολλές φορές μέσα στην ερημιά: «Έχω μια απάντηση! Έχει κανείς μια ερώτηση?»


*
Χιούμορ......
 

Συνημμένα

  • ataka3717.jpg
    ataka3717.jpg
    111 KB · Προβολές: 29
  • dr.jpg
    dr.jpg
    52,4 KB · Προβολές: 37
  • imasages.jpg
    imasages.jpg
    15,9 KB · Προβολές: 23

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
Ξαναγυρνάω στην εισαγωγή με την παρακάτω ιστορία (Από τον σουφισμό κι αυτή) :


"Μια μέρα είπαν στον Μπαχαντίν Νακσμπάντ *
«Μας διηγείσαι ιστορίες, αλλά δε μας λες πως να τις ερμηνεύσουμε»
«Τι θα έλεγες», απάντησε ο Μπαχαντίν, «Αν ένας άνθρωπος που σου πουλούσε φρούτα τα έτρωγε μπροστά στα μάτια σου, αφήνοντας για εσένα μόνο τις φλούδες?»


*Νακσμπάντ ή Νακσμπάντι είναι ιεραρχικός βαθμός στους σούφι.

 

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
Προτελευταία ιστορία για το εισαγωγικό μέρος.

"Ένας άνθρωπος άκουγε τις ιστορίες που διηγούνταν ένας επαγγελματίας σοφός και έβλεπε ότι άλλοτε είχαν μια έννοια, άλλοτε είχαν άλλη. Παραπονέθηκε:
«Στην περίπτωση αυτή, σε τι χρησιμεύει να διηγείσαι ιστορίες?»
Ο αφηγητής του αποκρίθηκε:
«Αυτό είναι όμως που τους προσδίδει αξία! Τι σημασία θα έδινες σ' ένα κύπελλο στο οποίο θα μπορούσες να πιεις μόνο νερό, σ' ένα πιάτο στο οποίο θα μπορούσες να φας μόνο κρέας? Προσθέτω, κι άκουσε με προσεκτικά: ένα κύπελλο κι ένα πιάτο έχουν περιορισμένη χωρητικότητα. Τι να πει κανείς για την γλώσσα που φαίνεται ότι μπορεί να μας δώσει απείρως πιο μεγάλη, πιο πλούσια, πιο ποικίλη!»
Σταμάτησε λίγο και πρόσθεσε:
«Το θέμα δεν είναι "Ποια είναι η έννοια αυτής της ιστορίας? Με πόσους τρόπους μπορώ να την καταλάβω? Μπορεί να έχει μια μόνο έννοια?"
Το θέμα είναι : "Αυτός ο άνθρωπος στον οποίο απευθύνομαι μπορεί να επωφεληθεί απ αυτό που πρόκειται να του διηγηθώ?"»
 

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
Τελευταία εισαγωγή....

"Ένα πανάρχαιο περσικό ανέκδοτο παρουσιάζει τον αφηγητή σαν έναν άνθρωπο απομονωμένο, όρθιο πάνω σ' έναν βράχο απέναντι στο ωκεανό. Αφηγείται συνεχώς, τη μια ιστορία μετά την άλλη, σταματώντας κάπου κάπου για να πιει λίγο νερό.
Ο ωκεανός τον ακούει ήρεμος, γοητευμένος.
Ο ανώνυμος συγγραφέας προσθέτει:
«Αν μια μέρα ο αφηγητής σταματήσει ή τον κάνουν να σταματήσει, κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι θα κάνει ο ωκεανός»
 

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
Ο Κρισναμούρτι διηγήθηκε στη "Φλόγα της προσευχής":
"Ένας πνευματικός δάσκαλος είχε πολλούς μαθητές και κάθε πρωί τους μιλούσε για τη φύση της καλοσύνης, για την ομορφιά και την αγάπη. Ένα πρωί, καθώς ετοιμαζόταν να μιλήσει, ένα πουλί κάθισε στο περβάζι του παραθύρου κι άρχισε να κελαηδάει. Το πουλί τραγούδησε για λίγο, μετά εξαφανίστηκε. Ο δάσκαλος σηκώθηκε και είπε: «Η ομιλία αυτού του πρωινού τελείωσε»".


Εξαντλημένο αλλά ποτέ δεν ξέρεις πότε η επανακυκλοφορία του....



 

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
Από το ζεν η επόμενη ιστορία.

"Ο Σάκου Σοέν, ένας δάσκαλος του ζεν, περπατούσε κάθε μέρα στους δρόμους ενός χωριού. Άκουσε κάποτε θρήνους που έρχονταν από κάποιο σπίτι και μπήκε κρυφά. Είδε έναν άνθρωπο που ήταν νεκρός. Τον θρηνούσε η οικογένεια του και οι φίλοι του.
Ο δάσκαλος κάθισε και έκλαψε μαζί με τους υπόλοιπους.
Ένας ηλικιωμένος άντρας πρόσεξε τον δάσκαλο. Εξεπλάγη που είδε έναν τόσο φημισμένο δάσκαλο να κλαίει όπως οι κοινοί άνθρωποι και του είπε:
«Γιατί κλαις? Νόμιζα πως εσύ τουλάχιστον θα ήσουν υπεράνω όλων αυτών»
«Γι' αυτό ακριβώς κλαίω, επειδή είμαι υπεράνω όλων αυτών», απάντησε ο δάσκαλος και συνέχισε να κλαίει."
 

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
Οι ιστορίες που αναφέρονται στους κινδύνους της σεξουαλικής επιθυμίας είναι προφανώς πολλές. Αυτή προέρχεται από την παράδοση του ζεν.
"Δύο νεαροί καλόγεροι ζεν ορκίστηκαν μαζί να μην αγγίξουν ποτέ γυναίκα. Επρόκειτο για μια ολόθερμη και απόλυτη απόφαση, στην οποία υπάκουσαν και ο ένας και ο άλλος για πολύ καιρό.
Μια μέρα, ενώ ταξίδευαν, την ώρα που ετοιμαζόντουσαν να διασχίσουν ένα ποτάμι που τα νερά του είχαν φουσκώσει, είδαν να εμφανίζεται μια νεαρή γυναίκα σπάνιας ομορφιάς, η οποία τους ζήτησε να τη βοηθήσουν να διασχίσει τα ορμητικά νερά. Έπρεπε να περάσει πάση θυσία το ποτάμι, όπως τους εξήγησε, για να βοηθήσει τον άρρωστο πατέρα της. Καθώς ήταν μόνη και ανήμπορη όμως δεν μπορούσε να το διακινδυνεύσει.
Ο πρώτος καλόγερος προχώρησε μέσα στο ποτάμι και το διέσχισε χωρίς να ακούσει τα λόγια της γυναίκας. Ο δεύτερος καλόγερος πήρε τη γυναίκα στα χέρια του και τη μετέφερε στην απέναντι όχθη, πιο αργά, πιο δύσκολα, με τη βοήθεια ενός σκοινιού.
Η νεαρή γυναίκα τον ευχαρίστησε και απομακρύνθηκε βιαστικά.
Οι δύο καλόγεροι ξανάρχισαν την πορεία τους. Παρέμειναν σιωπηλοί για πάνω από μια ώρα.
Ξαφνικά ο πρώτος καλόγερος, που δεν μπορούσε να ελέγξει τον εαυτό του, γεμάτος θυμό ξέσπασε σε κατηγορίες και είπε στον σύντροφό του:
«Πως μπόρεσες να πατήσεις τον όρκο σου? Τον ιερό όρκο σου! Τον όρκο που πήραμε μαζί! Δεν ντρέπεσαι? Πως μπόρεσες να κρατήσεις αυτή τη γυναίκα με τα χέρια σου?»
«Για στάσου», του είπε ο άλλος, «τη σκέφτεσαι ακόμα?»

Σε κάποιες εκδοχές η φράση αυτή γίνεται: «Την κρατάς ακόμα?»
 
  • Μου αρέσει
Αντιδράσεις: trias

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
"Ένας δάσκαλος του ζεν και ο μαθητής του περπατούσαν μαζί μέσα στη νύχτα. Ο δάσκαλος κρατούσε ένα φανάρι.
«Δάσκαλε», ρώτησε ο μαθητής, «αληθεύει πως μπορείς να βλέπεις στο σκοτάδι?»
«Ναι, αληθεύει».
«Τότε προς τι το φανάρι?»
«Για να μην πέφτουν πάνω μου οι άλλοι».


Το παραπάνω το βρίσκουμε και στην ταινία :

"Ου Κλέψεις" 1965


Από το 1.01.45 και μετά.....

Χώρια ότι είναι μια......πολύ ωραία ταινία!
 

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
"Ένας ψαρά βρήκε στα δίχτυα του ένα χάλκινο μπουκάλι με πώμα. Άνοιξε το πώμα με την απορία τι περιείχε μέσα. Αμέσως ένα πνεύμα ελευθερώθηκε από το μπουκάλι και λέει στον ψαρά:
«Κάνε 3 ευχές και θα τις εκπληρώσω. Ποια είναι η πρώτη σου ευχή?»
«Να», είπε ο ψαράς. «Θα ήθελα να με κάνεις τόσο έξυπνο ώστε να κάνω την τέλεια επιλογή για τις δύο επόμενες ευχές».
«Έγινε», είπε το πνεύμα. «Και τώρα, ποιες είναι οι άλλες δύο ευχές σου?»
Ο ψαράς σκέφτηκε μια στιγμή και είπε:
«Ευχαριστώ. Δεν έχω άλλες».
 

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
Ο Ρουμί (δείτε παραπάνω γι' αυτόν τον δάσκαλο του σουφισμού) διηγείται τον ακόλουθο διάλογο ανάμεσα σ' ένα γιατρό και έναν ηλικιωμένο τον οποίο μόλις είχε εξετάσει.
«Έχω χάσει τελείως το μυαλό μου», είπε ο ηλικιωμένος «Η μνήμη μου εξασθένησε, ξεχνώ πράγματα»
«Είναι εξαιτίας της προχωρημένης ηλικίας σου», είπε ο γιατρός.
«Τα μάτια μου αδυνάτισαν επίσης»
«Ναι, γιατί είσαι ηλικιωμένος»
«Αισθάνομαι δυνατούς πόνους στην πλάτη. Έχω ακόμα ορμές, αλλά δεν μπορώ να τις ικανοποιήσω».
«Είναι η ηλικία»
«Με δυσκολία χωνεύω ότι τρώω. Το στομάχι μου έχει τα χάλια του»
«Είσαι πάνω από εβδομήντα χρονών. Να γιατί»
«Όταν αναπνέω, νιώθω ένα βάρος στο στήθος».
«Είναι φυσικό είσαι ηλικιωμένος»
Ξαφνικά το γεροντάκι θύμωσε:
«Ανόητε! Τι είναι αυτά που μου λες? Είσαι πιο αδαής κι από γάιδαρο! Ο Θεός έφτιαξε φάρμακα για όλες τις αρρώστιες, αλλά εσύ τα αγνοείς! Το μόνο που έχεις να μου πεις είναι ότι είμαι γέρος!»
«Ναι», είπε ο γιατρός, «είσαι γέρος. Γι' αυτό και θυμώνεις».
 

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
"Ζούσε στην βόρεια Κίνα ένας ογδοντάχρονος σοφός. Ήταν ο πιο γνωστός σχολιαστής των λόγων του Κομφούκιου και η αίγλη του ήταν πολύ μεγαλύτερη απ' αυτήν των άλλων σοφών. Κάποτε ακούστηκαν φήμες, προερχόμενες από τον νότο, σύμφωνα με τις οποίες είχε εμφανιστεί ένας σοφότερος άνθρωπος με μεγαλύτερο βάθος. Ο γέρος σοφός από το βορρά, μη μπορώντας να ανεχτεί την ιδέα αυτή, αποφάσισε να πάει να την επαληθεύσει αυτοπροσώπως.
Ο δρόμος ήταν δύσκολος και επικίνδυνος. Μετά από μήνες προσπαθειών, έφτασε τελικά στο νέο δάσκαλο και του παρουσιάστηκε. Οι δύο άντρες αποφάσισαν να αντιπαραβάλουν τις θεωρίες τους για να αποφασίσουν ποια τους φαινόταν βαθύτερη.
Ξεκίνησε ο ηλικιωμένος άντρας. Του χρειάστηκαν πολλές ώρες για να εκθέσει ήρεμα και έξυπνα τα κύρια σημεία του δόγματος του. Όταν τελείωσε, ζήτησε από τον άνθρωπο του νότου, ένα βουδιστή μιας νέας σχολής που αποκαλούσαν ζεν, να γνωστοποιήσει τις δικές του ιδέες.
Ο δάσκαλος του ζεν είπε απλώς το εξής.
«Απόφυγε να κάνεις κακό και κάνε το καλύτερο δυνατό»
Ακούγοντας αυτές τις λέξεις ο γέρο-δάσκαλος κοκκίνισε από θυμό:
«Πως!» κραύγασε. «Αντιμετώπισα, στην ηλικία μου, όλους τους κινδύνους μιας μακριάς πορείας! Σου εξήγησα το γιατί ήρθα! Σου παρουσίασα λεπτομερώς το δόγμα μου! Δε σου έκρυψα τίποτα! Κι εσύ μου δίνεις ως αντάλλαγμα ένα ασήμαντο γνωμικό που ακόμα και τα τρίχρονα παιδιά το ξέρουν απ' έξω! Μήπως με κοροϊδεύεις?»
Ο δάσκαλος του ζεν του απάντησε:
«Όχι, δε σε κοροϊδεύω. Όμως μολονότι είναι αλήθεια πως ακόμα και τα τρίχρονα παιδιά γνωρίζουν απ' έξω αυτό το γνωμικό, εντούτοις ένας άνθρωπος ογδόντα χρονών δεν τα έχει καταφέρει ακόμα να το εφαρμόσει στη ζωή του»
 

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
Παραθέτω μια σκηνή, που έγινε αρκετό καιρό πριν, ώστε να διαφωτίσω λίγο την δική μου στάση απέναντι στο πως βλέπω μεγαλύτερους ανθρώπους (και της ηλικίας μου, πάνω κάτω) σε σχέση με την παράθεση των παραπάνω 2 ιστοριών.

Ο σεβασμός δεν είναι θέμα ηλικίας, είναι θέμα αντίληψης και συμπεριφοράς! (μια σοφία που σου δίνουν τα χρόνια).

Δεν απαιτείς από τον άλλον να σε σέβεται επειδή είσαι μεγαλύτερος, τον κερδίζεις, διότι κερδίζεται και δεν δωρίζεται, με όλα τα άλλα!!!

Ήμουν βραδάκι σε πρατήριο καυσίμων, γνωστής αλυσίδας, για βενζίνη και καπνό. Είχε έναν υπάλληλο εκείνη την ώρα, θεωρώντας ο ιδιοκτήτης ότι ένας υπάλληλος μπορεί, εκείνες τις ώρες να ανταπεξέλθει στον λίγο φόρτο εργασίας που θα είχε. Αφού έβαλα βενζίνη ακολούθησα τον υπάλληλο μέσα στο κατάστημα να πληρώσω με κάρτα και να αγοράσω και καπνό. Λόγω συστήματος (εφαρμογής δλδ), λόγω Φ.Π.Α, λόγω διαφορετικών προϊόντων..... δεν μπορούσε στην ίδια απόδειξη να βάλει και το καύσιμο και τα τσιγάρα. Έπρεπε να κόψει 2 διαφορετικές αποδείξεις.
Όση ώρα ήμασταν μέσα ήρθε ένας ακόμα πελάτης που ήθελε βενζίνη.
Ανυπόμονος, καθώς εμείς καθυστερούσαμε για τους παραπάνω λόγους, άρχισε να κορνάρει και μετά βγήκε από το αυτοκίνητο και φώναζε που αργούσε ο υπάλληλος, που είχε μόνο έναν, και τι χάλια εξυπηρέτηση ήταν αυτή και άλλα παρόμοια γνωστά λεγόμενα ανυπόμονων ανθρώπων.
Τελειώνοντας εμείς, και βγαίνοντας από το κατάστημα, απευθυνόμενος σε εμένα είπε:
«Όχι πες, δεν έχω δίκιο?»
Είδα πως ήταν ένας αρκετά μεγαλύτερος μου και στο αυτοκίνητο επέβαιναν κι άλλοι συνομήλικοι του.
«Δίκιο έχεις» του απάντησα, «όσο αφορά τον ιδιοκτήτη αυτού του πρατηρίου, παραπονιέσαι όμως σε λάθος άνθρωπο. Έχεις όμως και άδικο, τόσα χρόνια ζωής και ακόμα δεν έμαθες την υπομονή».
«Άντε ρε βλάκα» μου απάντησε.
«Αυτό ακριβώς! Καληνύχτα».
 
Τελευταία επεξεργασία:

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
Οι ιστορίες είναι διδακτικές, αστείες, τραγικές και σκοπό έχουν, εκτός του να διδάξουν, στην κατανόηση του κόσμου και σε μια διαφορετική θεώρηση του!
Δάσκαλος στο είδος είναι ο Νασρεντίν Χότζας.....


Είναι ο κεντρικός ήρωας πολλών ιστοριών οι οποίες έφτασαν σ' εμάς κατά την οθωμανική περίοδο και παρέμειναν αρκετό καιρό αργότερα. Σε χωριά της Μακεδονίας και της Θράκης θα ακούσετε ακόμα και σήμερα να λένε ιστορίες μ' αυτόν ή παραλλαγές αυτών προσαρμοσμένες κατάλληλα σ' όλη την (επαρχιακή) Ελλάδα.
Ο Ελληνικός λαός τον υιοθέτησε, γιατί τον ταύτισε με τους φτωχούς εργαζόμενους που πάσχιζαν να επιβιώσουν. Είναι ο λαϊκός ήρωας, ο απλοϊκός χωρατατζής που ποτέ δε χάνει την αισιοδοξία του και μηχανεύεται διάφορα τεχνάσματα για να επιβιώσει, αλλά τίμιος μέσα στην πονηριά του.
Στα μάτια του ο κόσμος είναι λογικός μέσα στον παραλογισμό του κι εμείς πρέπει να προσαρμοστούμε.

Διάσημη είναι η ατάκα "Ο καυγάς γίνεται για το πάπλωμα" που την έχουμε στην ελληνική ταινία "Ζητείται ψεύτης" 1961.

Στο παρακάτω site θα βρείτε πολλές διασκεδαστικές και διδακτικές ιστορίες με τον Νασρεντίν, εγώ θα παραθέσω άλλες.



Θα υπάρξουν αρκετές ιστορίες μ' αυτόν καθώς είναι και αγαπημένες μου, κρύβουν έναν μικρό Διογένη μέσα τους!


"Όταν ήταν νέος, ο πατέρας του του είπε μια μέρα:
«Πρέπει να σηκώνεσαι νωρίς, γιε μου».
«Γιατί πατέρα?»
«Επειδή είναι εξαιρετική συνήθεια. Μια μέρα που σηκώθηκα με την αυγή, βρήκα ένα σακί χρυσάφι στο δρόμο μου»
«Μήπως το είχαν χάσει το προηγούμενο βράδυ?»
«Όχι, όχι» απάντησε ο πατέρας. «Δεν ήταν εκεί το προηγούμενο βράδυ. Αλλιώς θα το είχα αντιληφθεί επιστρέφοντας».
«Τότε», είπε ο Νασρεντίν, «αυτός που έχασε το χρυσάφι του θα πρέπει να σηκώθηκε νωρίτερα από σένα. Αντιλαμβάνεσαι πως δεν είναι καλό για όλους το να σηκώνονται νωρίς»."
 

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
Ο Μάρτιν Μπούμπερ αναφέρει στα Χασιδικά βιβλία ότι ο ραβίνος Μιχαήλ, πρόσωπο σεβαστό, ζούσε σε ένδεια που πλησίαζε την απόλυτη στέρηση. Ωστόσο φαινόταν πάντα γεμάτος από τη χαρά της ζωής. Ένας από τους φίλους του τον ρώτησε:

«Πως γίνεται να ευχαριστείς καθημερινά τον Κύριο και να του λες "Ευλογημένο το όνομά Σου, Εσύ που μας συντρέχεις σε όλες μας τις ανάγκες?" Σου λείπουν τα πάντα, υποφέρεις τόσα δεινά!»

«Ένα είναι σίγουρο», απάντησε ο ραβίνος. «Αυτό που χρειάζομαι περισσότερο απ' όλα είναι η φτώχεια. Ο Θεός μου την προσφέρει. Ευλογημένο το όνομά Του!»
 

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
"Ένας μεγάλος δάσκαλος της χασιδικής παράδοσης (παρακλάδι του Ιουδαϊσμού), ο Γιτζακ Μέιρ, ήταν ακόμα παιδί όταν κάποιος τον ρώτησε αστειευόμενος:
«Σου δίνω ένα φλουρί αν μου πεις που κατοικεί ο Θεός».
«Κι εγώ», απάντησε το παιδί, «σου δίνω δύο αν μου πεις που δεν κατοικεί»
 

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
Ένα κοάν - σύντομη διήγηση που αποσκοπεί στο να διδάξει ή να προβληματίσει- που αποδίδεται στον Τσάο Τσαν λέει τα εξής:
Ένας μαθητής ρώτησε το δάσκαλο του πόσο βαθύ είναι το ποτάμι του ζεν.
«Τρία δάχτυλα», του απάντησε ο δάσκαλος
«Τότε», ρώτησε ο μαθητής, «ποιος μπορεί να κολυμπήσει σ' αυτό το ποτάμι?»
«Το βουνό».
 

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
Μια σύγχρονη εβραϊκή ιστορία διηγείται το εξής:
Ένας Εβραίος απέκτησε περιουσία.
Αποφάσισε, για πρώτη φορά στη ζωή του, να πληρώσει για να κάνει διακοπές στα χιόνια και να κάνει ακόμα και σκι.
Άπειρος, αδέξιος, βγήκε έξω από την πίστα και έπεσε σε μια χαράδρα. Σαν από θαύμα, την τελευταία στιγμή γαντζώθηκε από έναν μικρό θάμνο που φύτρωνε ανάμεσα στα βράχια.
Από κάτω του , το κενό και ο θάνατος. Τα χέρια άρχισαν να χαλαρώνουν. Εξάλλου ο θάμνος άρχισε να σπάει. Οι ρίζες του κομματιάζονταν.
Ο Εβραίος γεμάτος αγωνία, σήκωσε τα μάτια προς τον ουρανό και φώναξε:
«Υπάρχει κανείς? Υπάρχει κανείς?»
«Εδώ είμαι παιδί μου», του απάντησε μια επιβλητική φωνή. «Μη φοβάσαι, άφησε το θάμνο. Οι άγγελοί μου θα σε σηκώσουν και θα σε ακουμπήσουν απαλά στο έδαφος»
Ο Εβραίος σκέφτηκε για μια στιγμή κι ύστερα φώναξε:
«Υπάρχει κανείς άλλος?»
 

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
"Μια κινέζικη ιστορία παρουσιάζει έναν άντρα που κοιμόταν κι ο οποίος ανακάλυψε στο όνειρό του ένα μπουκάλι ποτό από ρύζι. Πανευτυχής-γιατί στην πραγματικότητα ήταν πολύ φτωχός για να μπορέσει να πιει οινοπνευματώδη- βρήκε ένα καμινέτο, το άναψε κι άρχισε να ζεσταίνει το ποτό όπως πρέπει.
Ξαφνικά ξύπνησε.
«Θα έπρεπε να το είχα πιει κρύο», είπε."
 

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
Ανάμεσα στις πιο φημισμένες ιστορίες ζεν βρίσκεται και ο ακόλουθος σύντομος διάλογος, που αποδίδεται στο δάσκαλο Ζοσού.

"Ένας μαθητής τον ρώτησε:
«Δάσκαλε, σε παρακαλώ, ποια είναι η πραγματική ιστορία του βουδισμού? Δίδαξέ με».
«Τέλειωσες το γεύμα σου?» ρώτησε ο δάσκαλος.
«Ναι, δάσκαλε, τελείωσα».
«Τότε πήγαινε να πλύνεις το πιάτο σου».
 
Μπλουζα Κάτω μέρος