Περί Ιστορίας - Βιβλία

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
"Όταν ακούει κάποιος μόνο τη μια παράταξη, δεν μαθαίνει παρά μόνο τη μισή αλήθεια"
Αισχύλος

Έχουμε τη σχολική ιστορία και σκοπός αυτής δεν είναι τόσο στο να σου μάθει γι' αυτήν όσο να σου κεντρίσει το ενδιαφέρον να ασχοληθείς μ' αυτήν και εκτός σχολείου!
Αν νομίζει κάποιος ότι μαθαίνει Ιστορία, ειδικά σήμερα, μόνο στο σχολείο, λυπάμαι αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα! (πλάνην οικτράν)

Διότι κάποιος μπορεί να ισχυριστεί, και θα έχει και δίκαιο, ότι :

"Η Ιστορία είναι κυρίως υποθέσεις. Το υπόλοιπο είναι προκαταλήψεις."
Γουίλ Ντιράν

Ας θυμηθούμε τον "συνωστισμό" της Σμύρνης κ.α, υπάρχει όμως και βιβλίο που αναφέρεται συγκεκριμένα στις όποιες ανακρίβειες υπάρχουν στο βιβλίο της ΣΤ' Δημοτικού:




Ένα παράδειγμα, ένα αληθινό παράδειγμα. Η Ιστορία πάει χέρι-χέρι με την Γεωγραφία. Δεν υπάρχει ιστορικό γεγονός που να μην έχει λάβει χώρα σ' ένα γεωγραφικό μέρος.
Η Γεωγραφία από την άλλην έχει τη δική της ιστορία, την Γεωλογία.
Όταν βλέπεις ένα βουνό, το Βίτσι ας πάρουμε για παράδειγμα, και ρωτάς τι έγινε σ' αυτό το βουνό, δεν ζητάς να μάθεις γεωγραφία, ζητάς να μάθεις την ιστορία, το ιστορικό γεγονός δλδ, που έλαβε χώρα σ' αυτό το γεωγραφικό μέρος!
Έτσι όταν τα παιδιά ήταν δημοτικό, όχι πολύ καιρό πριν, έμαθαν για τον Μαραθώνα ( Θερμοπύλες, Σαλαμίνα, Πλαταιές κ.α). Στο σπίτι κατά τη διάρκεια της εξέτασης ρώτησα αν γνωρίζουν που είναι ο Μαραθώνας.
ΔΕΝ ήξεραν!!!
- "Μα καλά η δασκάλα δεν σας έδειξε στον χάρτη που έγινε αυτή η μάχη?!"
- "Όχι!"
- "Χάρτη της Ελλάδας έχετε στην τάξη?!"
- "Έχουμε!"
- "Και δεν σας έδειξε στον χάρτη κατά που πέφτει ο Μαραθώνας?!"
- "Όχι!"

Για να μην επεκταθώ, αυτό ήταν ένα απλό παράδειγμα της γνώσης που παρέχει ένα σχολείο, και χωρίς να θέλω να "τσουβαλιάσω", μπορεί να οφειλόταν και στην δασκάλα που παρέλειψε να το δείξει γεωγραφικά, για πολλούς και διαφόρους λόγους!
Αν έχετε παιδιά ή έχετε συγγενείς και φίλους που έχουν παιδιά ρωτήστε τους για το μάθημα της Γεωγραφίας, αν δεν γνωρίζετε την απάντηση θα εκπλαγείτε και ίσως σας έρθει στο μυαλό το εξής, "τελικά για το θέμα της Γεωγραφίας ήταν καταπιεστικός ή όχι ο συγκεκριμένος?!"



"Νομός Ευρυτανίας, πρωτεύουσα" lol


Για να επανέλθω στην Ιστορία πολλοί νομίζουν ότι μεγάλη ευθύνη φέρει το σχολείο για το συγκεκριμένο μάθημα, ίση και μεγαλύτερη όμως φέρουν και οι γονείς και η μέγιστη πέφτει στον καθένα από εμάς καθώς μεγαλώνουμε αν θ' αναζητήσουμε να μάθουμε ή να......."βγάλουμε" περισσότερα!!
Αν θα είμαστε φιλομαθείς ή παραδόπιστοι δηλαδή, πάντως μπορούν να επιτευχθούν και τα δύο ανάλογα το πως ξοδεύουμε τον ελεύθερο χρόνο μας!!

Έτσι λοιπόν, μαζί με Κωνσταντίνο Πλεύρη "Ο Διωγμός των Αρίστων", περάσαμε και κάποιες νεανικές "ασθένειες" ευτυχώς ελαφριά, παραδίπλα όμως, ούτε καν γειτνιάζουν, υπάρχουν τα πολύ καλά ιστορικά βιβλία, κατά την άποψή μου, του Βασίλη Ραφαηλίδη:

Ένα....διασκεδαστικό ιστορικό βιβλίο, η γραφή του Β. Ραφαηλίδη είναι διασκεδαστική, είναι το παρακάτω:




Από την περιγραφή του βιβλίου:

"Οι λαοί δεν έχουν μόνο ήρωες, έχουν και καθάρματα. Στην ιστορία ενός τόπου ανήκουν και τα καθάρματα, που κι αυτά γράφουν ιστορία. Εν πάση περιπτώσει, η ιστορία ενός τόπου δεν είναι μόνο μια σειρά από θετικά γεγονότα. Άλλωστε, σε μια διαλεκτική αντίληψη των πραγμάτων, αν δεν υπήρχε άρνηση δεν θα υπήρχε ούτε κατάφαση.
Τούτη η συνοπτική ιστορία της Ελλάδας από το 1830 μέχρι το 1974, που γράφηκε για να είναι κατ' αρχήν ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, επιμένει περισσότερο στα αρνητικά παρά στα θετικά γεγονότα της ιστορίας μας. Δίνει δηλαδή μεγαλύτερη σημασία στους προδότες, τους δοσίλογους όλων των περιόδων και τους πατριδοκάπηλους που δεν έλειψαν ποτέ, παρά σ' αυτούς που νοιάστηκαν ειλικρινά για τούτον τον δύσμοιρο τόπο, που συνεχίζει να υποφέρει από έλλειψη ιστορικής ειλικρίνειας.
Οι ρήτορες των δύο εθνικών επετείων, που είναι δύο ίσως γιατί μία δεν φτάνει για να καταλάβουμε πως είμαστε Έλληνες, δεν θα βρουν τίποτα χρήσιμο γι' αυτούς σε τούτο το βιβλίο. Οι δάσκαλοι όμως θα μπορούσαν κάλλιστα να το χρησιμοποιήσουν σαν βοήθημα αλλά και σαν συμπλήρωμα στις επισήμως λογοκριμένες σχολικές ιστορίες, που στοχεύουν μάλλον στην αποβλάκωση παρά στην εγρήγορση των Ελληνοπαίδων, που όντας βουτηγμένα από τρυφερής ηλικίας στο θεσμοθετημένο ιστορικό ψέμα θα ήταν παράλογο να περιμένει κανείς να γίνουν κάποτε υπεύθυνοι και έντιμοι πολίτες ενός κράτους γεμάτου απατεώνες.
Αυτό το βιβλίο αγαπάει την Ελλάδα. Και γι' αυτό δεν την κολακεύει. Λέει τα σύκα σύκα και τους προδότες προδότες και όχι εθνικούς ήρωες. Θα μπορούσε να έχει τίτλο "Αρνητική Ιστορία της Νέας Ελλάδας", αν η άρνηση δεν ήταν αναγκαία για την κατάφαση. Συνεπώς, αυτό το βιβλίο στοχεύει την κατάφαση μέσα από την άρνηση, κατά την προτροπή του Τέοντορ Αντόρνο."
 
Τελευταία επεξεργασία:

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
Μου αρέσουν οι συγγραφείς που χρωματίζουν την γραφή τους με κωμικά, αυτοκριτικά και...αυτοειρωνικά στοιχεία. Που δεν φοβούνται να εκθέσουν τον εαυτό τους αναγνωρίζοντας λάθη, απόψεις, πεποιθήσεις, τοποθετήσεις του παρελθόντος καθώς γράφουν πάνω σ' ένα θέμα!

Μου αρέσουν αυτά τα βιβλία......

Στις παραπάνω κατηγορίες ανήκει ο Βασίλης Ραφαηλίδης, γι' αυτό, και για άλλα πολλά, είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς!

Ο Κυριάκος Ντελόπουλος, από την άλλην, δεν ανήκει εξολοκλήρου σ' αυτές τις κατηγορίες, προσεγγίζει το θέμα του βιβλίου όμως με μια χιουμοριστική διάθεση και με μια γραφή τόσο απλή και ...σημερινή που σε κάνει ν' αγαπήσεις την ιστορία, ειδικά όταν το χαρίζεις σε παιδιά!!!
Όσο για τους μεγάλους που ....ξέρουν ιστορία, μια χιουμοριστική προσέγγιση κάποιων ιστορικών γεγονότων του παρελθόντος:

Οδός των Αρχαίων Ελλήνων, Κυριάκος Ντελόπουλος, εκδ. Καστανιώτη





Από την περιγραφή του βιβλίου:

"Ένα βιβλίο ανατρεπτικό, όπου η ανατροπή αρχίζει από τη γλώσσα, επεκτείνεται στο ύφος και στον τρόπο γραφής, επηρεάζει τη στίξη και δημιουργεί νεολογισμούς, για να καταλήξει σε μια έκρηξη που αναδύεται μέσα από την αφήγηση, μια έκρηξη απέναντι στην αθλιότητα της καθημερινής ζωής στην Ελλάδα... Ανατρέπεται το ίδιο το αυτονόητο, όπως συμβαίνει όλο και πιο συχνά στην καθημερινή κι ακόμα περισσότερο στην πολιτική ζωή...
Ο συγγραφέας επιλέγει διάφορα ιστορικά γεγονότα, τα αναπλάθει και τα επανατοποθετεί σε μια εύθυμη οπτική παίζοντας με το χρόνο και τις αναλογίες τους, έτσι ώστε αυτά, χωρίς να χάνουν τους όρους της αληθοφάνειας τους, να μοιάζουν με κακέκτυπα της πραγματικότητας. Κινούμενος στα όρια της παρωδίας, σαρκάζει την αλαζονεία της εξουσίας σε όλες τις μορφές της: κρατική γραφειοκρατία, στρατό, κομματικό μηχανισμό, συνδικαλιστικό κίνημα. Σατιρίζει τους πολιτικούς θεσμούς και, αντιστρέφοντας το χρόνο, προβάλλει στην αρχαιότητα «αξίες» του νεοελληνικού πνεύματος, πετυχαίνοντας μ' αυτό τον κραυγαλέο αναχρονισμό τη διακωμώδηση και την απόρριψή τους... Επαναξιολογεί την Ιστορία με βάση τα σημερινά μέτρα, την αναπαριστά μέσα από εικόνες του σήμερα, παράγοντας μ' αυτό τον τρόπο αδιάλειπτα την αίσθηση της ιστορικής συνέχειας και σατιρίζοντας έτσι τα εθνικά χαρακτηριστικά. Κι ανάμεσά τους βέβαια, το κυριότερο, την αδυναμία μας να αντιληφθούμε την Ιστορία... Αν και τελείως ελλαδοκεντρικό, το βιβλίο διαπνέεται από ένα σχεδόν αγγλοσαξονικό χιούμορ, που το απολαύσαμε και στο προηγούμενο μυθιστόρημά του Ο Άκης και οι άλλοι. Πρόκειται για ένα βιβλίο πολιτικό, που συνδυάζει το χιούμορ, τον αμήχανο λόγο με τη φιλοσοφική διάθεση, την καλλιτεχνική φαντασία με τον πολιτικό στοχασμό· δηλαδή, ένα βιβλίο που αξιοποιεί τις καλύτερες σελίδες της λογοτεχνίας μας και τις τραγικότερες στιγμές της πολιτικής μας ιστορίας. ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΙΖΩΝΗ (Εντευκτήριο, τ. 20/Σεπ. 1992)"



Διαβάστε το και θα..........ευχαριστηθείτε ιστορία!
 

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
Ένα ακόμη πολύ καλό βιβλίο ιστορίας, πάλι από τον Β. Ραφαηλίδη, έχω σχεδόν όλα τα βιβλία του, είναι το παρακάτω.....

Λαοί της Ευρώπης, 1996, εκδ. του ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ.



Μου ήρθε τώρα που έγραφα για τους Γερμανικούς λαούς στο θέμα με τα ng+ στα παιχνίδια για το Senua's Saga - Hellblade 2 και τους Heilung.

Στην ουσία, κυριολεκτικά στην ουσία, ο Μεγάλος Πόλεμος, που χωρίστηκε σε Α' και Β', ήταν ένας......εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα σε γερμανικά φύλα ή γερμανικούς λαούς, απλά πήραν μέρος και άλλοι λαοί και έγινε παγκόσμιος!!!!!

Κάτι δλδ σαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο, εντός ελλαδικού ευρύτερου χώρου, τους ελληνοπερσικούς πολέμους και την εκστρατεία του Αλεξάνδρου, και τους μετά πολέμους των διαδόχων και επιγόνων του!
Όλοι αυτοί κάλλιστα μπορούν να χαρακτηριστούν και σαν πρώιμοι παγκόσμιοι πόλεμοι!!! Όλος ο τότε γνωστός κόσμος πολεμούσε. Εντάξει η Κίνα έπεφτε λίγο μακριά για να συμμετέχει και η Ινδία, αργότερα, τουλάχιστον οι βόρειες επαρχίες, είχαν ηττηθεί στον Υδάσπη.


Άγγλοι, Φράγκοι, Σάξονες, Νορμανδοί, Λαγγοβάρδοι, Σουέβοι, και τόσα άλλα φύλα όπως οι Βάνδαλοι κ.α όλοι ήταν ....Γερμανοί, εντάξει στην ευρύτερη περιοχή της Γερμανίας, δεν υπήρχαν τότε τα σημερινά σύνορα, οπότε και η Σκανδιναβία ήταν γερμανική επικράτεια!!!

Ιταλία (περισσότερο η βόρεια), Αγγλία, Γαλλία (μόνο εμείς, οι Έλληνες, τους λέμε Γάλλους από τους Γαλάτες, Φράγκοι είναι, εξού και France), Πορτογαλία (τουλάχιστον η βόρεια), Ισπανία, Ολλανδία, Βέλγιο, Δανία, Νορβηγία, Σουηδία, Αυστρία, Γερμανία, Πολωνία (ένα αρκετά μεγάλο μέρος αυτής)......κ.α. όλοι, μα όλοι, Γερμανοί ή γερμανικά φύλα, όπως βολεύει τον καθένα!!


Καταπληκτικό ιστορικό βιβλίο με την καταγωγή των λαών της Ευρώπης....Πολύ διδακτικό.....!!!


Είχα βάλει ένα αστεράκι στον Λένιν όταν έγραψα την περίφημη ρήση του, "μάθετε να εμπορεύεστε", σ' αυτό το βιβλίο την βρήκα, στο κεφάλαιο για τους Σλάβους και τους βίκινγκς Ρως....που με την βοήθεια αυτών τα σλαβικά φύλα έγιναν Ρώσοι και........πολιτισμένοι!!!
 
Τελευταία επεξεργασία:

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
Ο Κ. Παπαρηγόπουλος είναι λίγο-πολύ γνωστός σε όποιον έχει ασχοληθεί λίγο παραπάνω με την ιστορία, εντός και εκτός σχολείου. Θεωρείται, και αποκαλείται, "Εθνικός Ιστορικός" για πολλούς και διαφόρους λόγους.
Με την πεντάτομη "Ιστορία του Ελληνικού Έθνους" έχουν μεγαλώσει και διδαχθεί, και μεγαλώνουν και διδάσκονται, γενιές Ελλήνων. Σημειώσεις, πηγές, παραπομπές, σχόλια κ.α θα βρείτε σε πολλές μετέπειτα προσπάθειες αποτύπωσης της όποιας ιστορικής αλήθειας "βολεύει" τον καθένα.

Φυσικά και έκανε λάθη, λάθη όμως έκανε και ο Πατέρας της Ιστορίας, Ηρόδοτος.

Ποιος λοιπόν μπορεί να κατηγορήσει τον Παπαρηγόπουλο που προσπαθούσε να πείσει τους τότε.....ευρω-παίους, βλ. Φαλμεράιερ, και τους τωρινούς αλλά και τους..εγχώριους, έπεσε όμως σε....Εφιάλτες, οι οποίοι σκόπιμα παραποίησαν και συνεχίζουν να παραποιούν, κατά το δοκούν, τα όσα έγραψε ο Παπαρηγόπουλος, παρά την κατηγορηματική απόρριψη από τον ίδιο σε ότι αφορά τη Μακεδονία, για τη συνέχεια του ελληνικού πολιτισμού επί ανατολικής ρωμαϊκής, μετέπειτα, και μόνο για ιστορικό διαχωρισμό, Βυζαντινής αυτοκρατορίας?!




Σκοπός όμως δεν είναι να διαφημίσω όλη τη πεντάτομη, αλλά, ένα κομμάτι αυτής.....


Το Έπος της Εικονομαχίας, 2005, εκδ. Ωκεανίδα



Μιλάμε για μια επανάσταση η οποία, εκτός των άλλων, θα βοηθούσε στην παιδεία της τότε εποχής, μια παιδεία που την ευθύνη είχε αναλάβει εξολοκλήρου ο κλήρος....με ότι συνεπάγεται αυτό!!!!

Αλλά να μη γράφω πολλά, υπάρχουν άλλοι που τα γράφουν καλύτερα....








Αν ψάχνετε να βρείτε την αιτία του......κακού ή του στραβού, στη σημερινή δεισιδαιμονική, χριστιανική, Ορθόδοξη, και όχι μόνο, Εκκλησία, ξεκινήστε από την εικονομαχία.....αφού ανατρέξετε προγενέστερα στον αρειανισμό.....για λίγο.


Από εκεί πέρα, τις παντόφλες, τις ζώνες, τα.......κόκαλα....κ.α, μη τα αγγίξει κανένας, έχεις δει ευσεβείς χριστιανούς να κρατάνε χατζάρα και να σε κυνηγάνε....τύφλα να χουν οι Ταλιμπάν και γενικά οι τζιχαντιστές......
 

Συνημμένα

  • 269.jpg
    269.jpg
    183,2 KB · Προβολές: 14
  • fgt.jpg
    fgt.jpg
    68,4 KB · Προβολές: 16
Τελευταία επεξεργασία:

Τηλέμαχος

Αρθρογράφος
Υπάρχουν τα ιστορικά βιβλία υπάρχουν και τα μυθιστορηματικά. Αφηγούνται ιστορικά γεγονότα όπως τα βλέπουν ή τα βιώνουν οι φανταστικοί κεντρικοί ήρωες του βιβλίου.

Πολλοί συγγραφείς επιλέγουν αυτή τη γραφή, την μυθιστορηματική, καθώς θέλουν να αποφύγουν την κουραστική, ίσως, καταγραφή ιστορικών γεγονότων στιλ......στρατιωτικής ιστορίας.
Η ιστορία γίνεται πιο......ευκολόπιοτη, ανάλαφρη, χωρίς φυσικά να παραποιούνται τα ιστορικά γεγονότα. Ίσως μόνο στη μεροληψία και τις προκαταλήψεις του συγγραφέα. Αυτό λίγο-πολύ συμβαίνει σ' όλα τα ιστορικά βιβλία.
Όπως έγραψα και στη πρώτη απάντηση :

"Η Ιστορία είναι κυρίως υποθέσεις. Το υπόλοιπο είναι προκαταλήψεις." (sic)

Γι' αυτό έχουμε ιστορικά βιβλία της μιας πλευράς και ιστορικά βιβλία της άλλης πλευράς, και φυσικά υπάρχουν όλοι οι άλλοι ενδιάμεσα που προσπαθούν να κρατηθούν μακριά από...προκαταλήψεις, προσπαθούν.

Έτσι τα μυθιστορηματικά ιστορικά βιβλία με λίγο συναίσθημα, λίγη περιπέτεια, αποτύπωση της καθημερινότητας εκείνης της εποχής κ.α βοηθούν στην ανάγνωση τους και φυσικά στην ενημέρωση των ιστορικών γεγονότων της περιόδου που απασχολούν τον συγγραφέα και το βιβλίο.

Ένα καλό βιβλίο λοιπόν, κι εδώ οι γνώμες είναι καθαρά υποκειμενικές......είναι και το


Στη Σκιά της Πεταλούδας - Ισίδωρος Ζουργός





Εντάξει λίγο πεσιμισμό, μια απαισιοδοξία, μια ματαιότητα την έχει ο Ζουργός, αυτό όμως δεν στερεί τη γραφή του. Είναι ένα μυθιστορηματικό ιστορικό βιβλίο για τη ζωή, την καθημερινότητα και τα ιστορικά γεγονότα της Μακεδονίας του περασμένου αιώνα. Το βρήκα καταπληκτικό, όπως και οι περιγραφές για τα καθημερινά περιστατικά που μου θύμισαν τις περιγραφές των προγόνων μου, σαν παιδί που άκουγα τις ιστορίες τους, για το πως περνούσαν την μέρα τους, γενικά πως ζούσαν.
Συνίσταται ειδικά για τους βορειοελλαδίτες, και όχι μόνο.
 
Τελευταία επεξεργασία:
Μπλουζα Κάτω μέρος